Xosé Manuel Beiras | Altermundo

Quero ser moi sinceiro. Quero falarvos co corazón aberto sen perder o control dos sentimentos polo meu compoñente racional: Son un home emotivo e até apaixoado, que se exalta, mais ao mesmo tempo son un ser que cré na razón, e que nunca deixou de exercer a razón na medida das súas posiblidades. E quero dirixirme a vós dende a solaina da miña xeración: a xeración que retomou o testigo directamente dos supervivintes da Xeración Nós e do Partido Galeguista, e mesmo das Irmandades da Fala, e máis a traveso da conexión cos que empezaron a montar os dispositivos da loita cultural posíbel baixo o franquismo arredor da Editorial Galaxia nos anos 50.

[PODES BAIXAR O PDF DO CADERNO ALTERMUNDO CON ESTE TEXTO]

O espólio da Galiza

Para o Tano, meu amigo

Hai nada menos ca tres decenios -no vindeiro mes de xullo fará esactamente trinta anos- escribira eu un artigo que daquela titulara "A espoliación de Galiza" e dedicara ao meu entrañábel amigo Luis Mariño cun enigmático envío que dicía: "a conta dunha débeda".

Amedine, o pintor (Dakar FSM)

Sentaramos Manu e mais eu nun telderete pra tomarmos unhas cervexas cando se nos achegou.

Reclamemos o imposíbel

"Con este sistema imos de cu" -bradaban insistentemente os manifestantes "indignados" nas rúas de Compostela o pasado domingo, 19 de xuño, ao tempo que dabamos todos media volta para proseguirmos a marcha camiñándomos de costas.

A crise do Estado en catro claves

Vai para dez anos que eu fora convidado a dar unha conferencia na UNED de Madrid encol de "Nación, estado e cidadanía". Convirtina logo nun ensaio, posteriormente publicado (1).

O meu Ricardo Carvalho Calero

En recentes entrevistas motivadas polo seu merecido Premio Trasalba, o meu vello amigo e en tempos camarada de "noviciado" universitario, Ramón Lorenzo, referiuse con certa insistencia ao "gran mal que lle fixo á lingua" galega o profesor Ricardo Carvalho Calero no período auroral da Autonomía, mesmo até consideralo "o culpable deste tremendo problema que tivemos co galego" -por mor da lea antre "oficialistas" e "reintegracionistas" acontecida nos anos oitenta verbo da normativización do noso idioma.

Lidia Senra e “as labregas”

Pra Lidia, no seu Pedrón de Ouro

Brañas e “a crise que non cesa” (e VI)

A partir deses postulados 1, a descentralización, no proceso discursivo de Brañas, vaise convirtir nun a xeito de talismán ou panacea para a solución terapéutica, non só de todas e cada unha das variantes morfolóxicas da crise, senón mesmo das diversas eivas e malformacións do sistema económico e social daquela vixente. E primordialmente, ou como modelo canónico, a "descentralización rexional", ou sexa, a que adopta a "rexión", e singularmente a "rexión natural", como unidade modélica de referencia macroeconómica, sociocultural e sociopolítica. Mais neste punto quero facer unha miña derradeira consideración, como pontualización semántica, encol deste texto de Brañas.

Brañas e “a crise que non cesa” (V)

Non vou facer eiqui unha eséxese do extenso ensaio de Brañas que constitue o obxeto e o contido sustantivo e primordial desta publicación

Brañas e “a crise que non cesa” (IV)

A segunda e breve pincelada só tenciona sinalar que o fenómeno da chamada "finanzarización" non é de ningún xeito peculiar da crise actual: lonxe diso, é característico -como incidentalmente adiantei máis arriba- da potencia hexemónica en declive, precisamente na etapa de crise da sua hexemonía e correlativamente á sua perda da hexemonía na esfera da produción -ou sexa, na economía real.

“Indignádevos!”

Para Maite Álvarez, que se indigna con razón

Brañas e “a crise que non cesa” (III)

Estralou así unha crise "de sobre-acumulación" -ou sexa, de acumulación de capital excesiva a respeito das oportunidades de investimento e rendibilidade do capital adicional acumulado en novas actividades produtivas no sistema capitalista mundializado.

O dereito dos povos a decidirmos

Cada día que pasa, acontecen feitos e agroman fenómenos que inequívocamente sinalan que o actual rexime político español e a cidadanía que o padece camiñan en direición contraria e sentido histórico inverso un da outra.

Brañas e “a crise que non cesa” (II)

II

A "crise económica da época presente" que Brañas analisa e tenta diagnosticar no seu extenso discurso académico de 1892 non é outra que a famosa "crise finisecular" do XIX, que se desencadea a partir do 1873, vaise prolongar durante decenios, e atravesar inclusive os "felices" anos da belle époque, deica acadar o seu primeiro desenlace en forma de conflito bélico mundial, a Gran Guerra de 1914-18

Brañas e “a crise que non cesa” (I)

Hai aínda poucas semanas que saíu do prelo, editada en versión galega por Toxosoutos e Unipro-editorial, a leición que pronunciara Alfredo Brañas na Universidade de Santiago en 1892: "A crise económica na época presente e a descentralización rexional".

Eses farsantes xenocidas

Mohamed Hassan é etiope. Activo nos movementos estudantís do seu país cando da revolución socialista do 1974, graduaríase en ciencias políticas en Exipto e logo en administración pública en Bruxelas, e máis tarde exercería funcións diplomáticas por Etiopia nos anos noventa.

O roubo da auga (III)

III. A AUGA CONFISCADA

O roubo da auga (II)

II. LEI DE AUGAS VERSUS LEXITIMIDADE DEMOCRÁTICA

O roubo da auga (I)

I. DE BEN "LIBRE" A MERCADORÍA COBIZADA

Crises de hexemonía (II)

X. M. Beiras-. Dicíavos o día pasado que a crise que estabamos a aturar arestora os cidadáns do común en todo o planeta -poisque os magnates do "fascismo financeiro" non só non a padecen, senón que fan nela o seu agosto- era unha "crise de hexemonía".

Crises de hexemonía (I)

X. M. Beiras-. Contemplada nunha visión histórica retrospeitiva e a traveso desas claves interpretativas, resulta que a crise á que máis se asemella a actualmente en curso non é a do 1929 e subseguinte Grande Depresión dos anos trinta, senón a "crise finisecular" do XIX…

De Lula a Dilma: o desquite dos que fan a historia (II)

X. M. Beiras-. Nos oito anos de mandato de Lula como presidente do Brasil, os resultados menos satisfatorios rexistráronse nos eidos da reforma agraria e da sustentabilidade ambiental.

De Lula a Dilma: o desquite dos que fan a historia (I)

X. M. Beiras-. Non me non estou a referir a esas duas persoas singulares, senón ao povo que un e outra representan. Hai quen di que os povos non fan a Historia, senón que a padecen.

X. M. Beiras	Carlos Taibo	Marga Tojo
Xavier Simón	Lupe Ces	Xabier Macías
Alfredo I. Diéguez	Cândido Gryzbowski	Rebeca Fernández
David Rodríguez	Miguel A. Fernán Vello	Ana Miranda
Xoán Hermida	Manuel Casal	Antom Fente
Imanol Dorca	Xabier Ron	Tone
Roberto Mansilla	Carme Carballo	Raúl Asegurado
Xoán R. Doldán	Manoel Santos

Autor/a

Consello Editorial

X. M. Beiras

Carlos Taibo

Marga Tojo

Xavier Simón

Lupe Ces

Xabier Macías

Alfredo I. Diéguez

Cândido Gryzbowski

Rebeca Fernández

David Rodríguez

Miguel A. Fernán Vello

Ana Miranda

Xoán Hermida

Manuel Casal

Antom Fente

Imanol Dorca

Xabier Ron

Tone

Roberto Mansilla

Carme Carballo

Raúl Asegurado

Xoán R. Doldán

Manoel Santos

Categorías

O Beiras

Tags

[PODES BAIXAR O PDF DO CADERNO ALTERMUNDO CON ESTE TEXTO]