Político galego, economista e voceiro do Encontro irmandiño. Membro do Consello Internacional do Foro Social Mundial e membro do Consello Editorial de Altermundo.
Hai nada menos ca tres decenios -no vindeiro mes de xullo fará esactamente trinta anos- escribira eu un artigo que daquela titulara "A espoliación de Galiza" e dedicara ao meu entrañábel amigo Luis Mariño cun enigmático envío que dicía: "a conta dunha débeda".
Sentaramos Manu e mais eu nun telderete pra tomarmos unhas cervexas cando se nos achegou.
"Con este sistema imos de cu" -bradaban insistentemente os manifestantes "indignados" nas rúas de Compostela o pasado domingo, 19 de xuño, ao tempo que dabamos todos media volta para proseguirmos a marcha camiñándomos de costas.
Vai para dez anos que eu fora convidado a dar unha conferencia na UNED de Madrid encol de "Nación, estado e cidadanía". Convirtina logo nun ensaio, posteriormente publicado (1).
En recentes entrevistas motivadas polo seu merecido Premio Trasalba, o meu vello amigo e en tempos camarada de "noviciado" universitario, Ramón Lorenzo, referiuse con certa insistencia ao "gran mal que lle fixo á lingua" galega o profesor Ricardo Carvalho Calero no período auroral da Autonomía, mesmo até consideralo "o culpable deste tremendo problema que tivemos co galego" -por mor da lea antre "oficialistas" e "reintegracionistas" acontecida nos anos oitenta verbo da normativización do noso idioma.
Topámonos ao comenzo das recentes xornadas do Consello Internacional do FSM en París, aínda a semana pasada, e foi a primeira ocasión na que puiden conversar con il a modo.
Pra Lidia, no seu Pedrón de Ouro
A partir deses postulados 1, a descentralización, no proceso discursivo de Brañas, vaise convirtir nun a xeito de talismán ou panacea para a solución terapéutica, non só de todas e cada unha das variantes morfolóxicas da crise, senón mesmo das diversas eivas e malformacións do sistema económico e social daquela vixente. E primordialmente, ou como modelo canónico, a "descentralización rexional", ou sexa, a que adopta a "rexión", e singularmente a "rexión natural", como unidade modélica de referencia macroeconómica, sociocultural e sociopolítica. Mais neste punto quero facer unha miña derradeira consideración, como pontualización semántica, encol deste texto de Brañas.
Non vou facer eiqui unha eséxese do extenso ensaio de Brañas que constitue o obxeto e o contido sustantivo e primordial desta publicación
A segunda e breve pincelada só tenciona sinalar que o fenómeno da chamada "finanzarización" non é de ningún xeito peculiar da crise actual: lonxe diso, é característico -como incidentalmente adiantei máis arriba- da potencia hexemónica en declive, precisamente na etapa de crise da sua hexemonía e correlativamente á sua perda da hexemonía na esfera da produción -ou sexa, na economía real.
Para Maite Álvarez, que se indigna con razón
Estralou así unha crise "de sobre-acumulación" -ou sexa, de acumulación de capital excesiva a respeito das oportunidades de investimento e rendibilidade do capital adicional acumulado en novas actividades produtivas no sistema capitalista mundializado.
Cada día que pasa, acontecen feitos e agroman fenómenos que inequívocamente sinalan que o actual rexime político español e a cidadanía que o padece camiñan en direición contraria e sentido histórico inverso un da outra.
II
A "crise económica da época presente" que Brañas analisa e tenta diagnosticar no seu extenso discurso académico de 1892 non é outra que a famosa "crise finisecular" do XIX, que se desencadea a partir do 1873, vaise prolongar durante decenios, e atravesar inclusive os "felices" anos da belle époque, deica acadar o seu primeiro desenlace en forma de conflito bélico mundial, a Gran Guerra de 1914-18
Hai aínda poucas semanas que saíu do prelo, editada en versión galega por Toxosoutos e Unipro-editorial, a leición que pronunciara Alfredo Brañas na Universidade de Santiago en 1892: "A crise económica na época presente e a descentralización rexional".
X. M. Beiras-. Hoxe vai de confidencias. Desculpade. Si, pídovos desculpas xa por adiantado. Polo que poida haber de impudicia, ou cando menos de falla de pudor, na práctica de vos facer confidencias nun lugar que está fóra da privacidade.
Mohamed Hassan é etiope. Activo nos movementos estudantís do seu país cando da revolución socialista do 1974, graduaríase en ciencias políticas en Exipto e logo en administración pública en Bruxelas, e máis tarde exercería funcións diplomáticas por Etiopia nos anos noventa.
III. A AUGA CONFISCADA
II. LEI DE AUGAS VERSUS LEXITIMIDADE DEMOCRÁTICA
I. DE BEN "LIBRE" A MERCADORÍA COBIZADA
Xavier Simón
