Licenciado en Estudios Internacionais pola Universidade Central de Venezuela e Magíster en Ciencia Política pola Universidade Simón Bolívar. Analista do IGADI. Forma parte do Consello Editorial de Altermundo.
Venezuela acometerá o próximo 7 de outubro unhas eleccións presidenciais que, unha vez mais, defínense como decisivas. Neste sentido, estes comicios denotan escenarios abertos que focalizan basicamente nas perspectivas dunha nova reelección presidencial para un Hugo Chávez que de novo comparece como candidato presidencial tras aprobarse en febreiro de 2009, vía referendo popular, unha reforma constitucional que permite a reelección indefinida.
Resulta indubidable que o MERCOSUR afronta unha nova etapa co recente ingreso de Venezuela, oficializado o pasado 31 de xullo. Entre outras variables, o ingreso dun socio estratéxico como Venezuela implicaría unha necesaria revitalización deste organismo de integración suramericano, anelado baixo a sensación de certa parálise nos derradeiros anos e visiblemente desprazado pola vitalidade doutras iniciativas de integración como UNASUR, a ALBA e a CELAC. Así e todo, este novo escenario non estará exento de complexidades e tensións.
Sen consensos. Esta parece ser a tónica que identifica o remate do VI Cumio das Américas celebrado o pasado fin de semana en Cartaxena de Indias (Colombia), e que se clausurou, por vez primeira, sen unha declaración final conxunta.
Colombia parece estar experimentando un proceso de eventual claudicación do seu prolongado conflito armado. A recente liberación dos 10 últimos militares secuestrados pola guerrilla colombiana evidencia que as FARC xa non posúen a capacidade militar para prolongar o conflito, confiando agora nunha vía diplomática que lle pode garantir relevantes réditos políticos.
O próximo domingo 23 de outubro levaranse a cabo as eleccións para a Asemblea Constituínte en Tunisia, o país onde comezou a vaga de acontecementos que están mudando dramaticamente a faciana xeopolítica do Magreb e do mundo árabe. Compre observar que a consolidación dunha Tunisia democrática e multipartidista debería servir de necesaria referencia para unha rexión actualmente convulsionada.
A preponderancia do voto nulo, calculado nun 45%, nas inéditas eleccións xudiciais en Bolivia realizadas o pasado domingo 15 de outubro, probablemente marcarán un novo momento político no país andino, que pode interpretarse como un táctico revés para o presidente Evo Morales.
Percibido como un fait accompli, o recente anuncio da candidatura do actual primeiro ministro Vladímir Putin para os comicios presidenciais pautados para marzo de 2012 sepulta a perspectiva dunha bicefalia de poder no Kremlin, afirmando o peso e influencia de Putin como a figura política máis decisiva da Rusia post-soviética.
O asedio militar á poboación siria de Hama, que deixou ata agora máis dunha centena de mortos, incrementa en máis dun millar a cifra de vítimas mortais en Siria tras seis meses de protestas, un aspecto que da conta da reaccionaria posición do presidente sirio Bashar al Assad de solucionar, pola vía da forza e da represión, coa contestación popular máis numerosa e prolongada contra o réxime político dese país árabe.
Coa súa histórica visita a Porto Rico o pasado 14 de xuño, a primeira dun presidente estadounidense en cincuenta anos, Barack Obama relanza a súa campaña electoral 2012 a fin de proverse do apoio do influente voto portorriqueño en EEUU, prometendo impulsar un referendo que dirima o futuro estatuto da illa caribeña, actualmente Estado Libre Asociado de Washington.
Resulta incuestionable o carácter histórico do terceiro triunfo consecutivo do primeiro ministro Recep Tayyip Erdogan e do partido islamita Xustiza e Desenvolvemento (AKP) nas eleccións lexislativas do pasado domingo 12, e que lle outorgan unha nova maioría parlamentaria. Deste modo, Erdogan e o AKP constitúen os actores máis decisivos na transformación política, social e económica experimentada por Turquía na última década, e que levou a este país a ser considerado actualmente como a 16º potencia económica mundial.
A ampliación por tres meses máis da misión da OTAN en Libia mentres se intensifica o apoio occidental aos rebeldes, co pretendido obxectivo de acabar co réxime de Muammar al Gadafi, contrasta notoriamente co silencio e a inacción internacional ante a crise iemenita, trala abrupta saída do poder do seu presidente Alí Abdulá Saleh e a posibilidade de renovación da guerra civil, así como da brutal represión do presidente sirio Bashar al Asad contra as protestas neste país, con estimacións dun milleiro de mortos.
O retorno do deposto ex presidente hondureño Manuel Zelaya e a reinserción deste país centroamericano na OEA (con só o voto en contra de Ecuador), tras ser expulsada tras o golpe militar que desaloxou a Zelaya do poder en 2009, pecha parcialmente un ciclo marcado por unha crise política de magnitude hemisférica e que alterou considerablemente o equilibrio de forzas na rexión.
De cara á segunda volta electoral a celebrarse o próximo domingo 5 en Perú, a única certeza que se albisca no escenario post-electoral oriéntase na atomización política do próximo Congreso peruano, un aspecto que influirá decisivamente na labor de goberno dos contrincantes, o nacionalista de esquerdas Ollanta Humala (Gaña Perú) e a dereitista Keiko Fujimori (Perú 2011).
O recente anuncio do Departamento de Estado de EUA de sancionar á empresa estatal petroleira venezolana Petróleos de Venezuela (PDVSA) por “apoiar ao sector enerxético” da República Islámica de Irán, reproduce un novo escenario de tensión entre Caracas e Washington, enmarcado dentro dun amplo contexto de acusacións e presións contra o presidente venezolano Hugo Chávez.
Ante a expectación global por coñecer oficialmente a posición de Washington sobre o que actualmente acontece no mundo árabe, o presidente estadounidense Barack Obama lanzou esta semana unha ampla iniciativa en Oriente Próximo, con principal énfase en apoiar os cambios políticos democráticos na rexión e impulsar a inédita aceptación dun Estado palestino con base nas fronteiras de 1967.
O mapa político que se traduce do referendo consultivo sobre a reforma constitucional realizado o pasado 7 de maio en Ecuador alerta sobre un escenario de maior tensión no país andino. Os primeiros datos oficiais certificaron unha notable vitoria do presidente Rafael Correa e do seu movemento Alianza País, cunha marxe de aprobación entre o 57 e o 62%, toda vez que a escasa participación electoral, estimada nun 19,1% segundo cifras oficiais, incrementou todo tipo de inquedanzas.
A morte de Osama bin Laden a mans dun equipo especial da Mariña estadounidense supón un golpe simbólico para a rede terrorista Al Qaeda, que viña perdendo capacidade operativa nos últimos tempos, e tamén un respiro para o presidente de EEUU, Barack Obama, que se afundía nas enquisas de popularidade por causa da crise económica.
Compre observar con atención os resortes que se traducen do recen constituído acordo político entre os movementos palestinos Hamas e Al Fatah para alcanzar un goberno de unidade nacional, de cara á previsible proclamación dun Estado palestino para setembro próximo.
Consideradas as eleccións máis disputadas dese país andino, os comicios presidenciais peruanos do próximo domingo 10 definirán o curso político do novo ciclo electoral latinoamericano iniciado en 2009, precisamente no país máis eloxiado nos últimos anos a nivel hemisférico por parte dos organismos financeiros e mercados internacionais, a raíz do seu estable desempeño económico.
Baixo o paraugas da protección á poboación civil, a resolución 1.973 do Consello de Seguridade da ONU na que se aplicaba unha zona de exclusión aérea en Libia que deu paso a unha serie de bombardeos por parte de EEUU, con apoio dalgúns países árabes europeos, entre eles España, considera un punto de inflexión sumamente estratéxico dentro da crise libia que estoupou a finais de febreiro cunha aberta confrontación armada entre as tropas leais ao presidente Muammar al Gadafi e as forzas rebeldes, principalmente asentadas na rexión oriental da Cirenaica.
Roberto Mansilla-. A chamada ‘revolución bolivariana’ parece liderar un xiro xeopolítico histórico en América Latina. Unha alternativa para uns e un xogo perigoso para outros.
Como seguir o Cumio, Contracumio e post-cumio.
Xavier Simón
