Durante a época do neoliberalismo que abrangue desde finais da década dos anos setenta até agora, a postura hexemónica nos centros financeiros, políticos e mediáticos no mundo máis desenvolvido economicamente (onde se xera a sabedoría convencional transmitida polas maiores institucións internacionais, desde o Fondo Monetario Internacional e o Banco Mundial, á OCDE, entre outros) é que a Banca privada é máis eficiente que a pública.
No Estado español mentres que os ingresos ao Estado derivados da gravación ás rendas do traballo foron aumentando desde 2006 (pasando de representar 430.428 millóns de euros en 2006 a 494.431 millóns de euros en 2010), as derivadas do capital descenderon considerabelmente, pasando de 75.027 millóns de euros a 53.455 millóns de euros, e iso en gran parte, como consecuencia das baixadas de impostos, sobre todo ás rendas superiores e do Imposto de Sociedades.
É importante non perder a perspectiva do que ocorre na Eurozona, pois a enxurrada neoliberal reproducida a través dos medios de maior difusión é tal que ás veces é difícil ver a realidade tal como é a través de tanta desinformación.
O monopolio do pensamento económico por parte do neoliberalismo no Estado español é case absoluto. A falta de diversidade nos medios de información económica e nos medios de maior difusión (tanto prensa, como radio e televisión) é abafadora, o cal explica que posturas claramente ideolóxicas, sen ningunha base empírica que os apoie, se presentan como verdades científicas sen que exista a oportunidade de cuestionalas e mostrar a súa falacia ou erro.
No discurso hexemónico promocionado polo establishment europeo, impregnado de valores conservadores e liberais (en realidade neoliberais) que alimentan as políticas públicas do Consello Europeo, a Comisión Europea e o Banco Central Europeo, preséntase a transferencia de fondos europeos a Grecia como axuda da UE a este país (así como a Portugal e Irlanda, coa posibilidade de engadir máis tarde o Estado español) ao que se considera que ten dificultades como consecuencia de non gobernar ben as súas finanzas.
Estase a xeneralizar un entendemento da realidade que nos rodea que asume que os estados perderon a súa capacidade de decisión, tendo estes que actuar segundo os ditados dos mercados financeiros. Esta percepción vai acompañada dunha narrativa na que as categorías de poder como poder de clase e loita de clase quedaron totalmente substituídas polo “poder dos mercados que determina o que ocorre en cada Estado”, incluído o español.
Hogano estamos vendo mobilizacións populares en moitas partes do mundo -desde os países árabes a Wisconsin (EUA), pasando pola maioría de países da Unión Europea- que esixen cambios das políticas levadas a cabo por gobernos e por estados que se perciben insensíbeis aos desexos da maioría da poboación. Nestas manifestacións -a pesares da elevada diversidade de situacións- hai un elemento común: a protesta fronte a unha enorme concentración de poder económico e político que obstaculiza a expresión democrática. E un exemplo diso é España.
Vicenç Navarro-. O G20 incrementou substancialmente os fondos para o FMI. Esta medida podería ser un grande erro a menos que o FMI cambiase substancialmente o criterio que utilizou para distribuír tales fondos.
