Sociólogo. Presidente da Asociación Fiare Galiza. Membro do Consello do Foro Social Galego. Forma parte do Consello Editorial de Altermundo.
Entendemos por economía social o conxunto de actividades de organizacións de produtores, consumidores, aforristas, traballadores… que operan rexidos polos principios de participación democrática, autonomía de xestión e primacía do ser humano sobre o capital. E cómpre diferenciala da economía estatal do sector público e da economía privada de natureza capitalista onde se encadraría a economía de mercado.
O proceso de comezarmos a construír un novo referente político non xurdíu tralo acontecido en Amio, é un propósito de hai anos, que no Encontro Irmandiño vimos dicindo desde hai tempo aínda que antes en clave de refundación da fronte na que estábamos.
Estamos nun momento, como país, de máxima importancia para a nosa propria supervivencia; o nacionalismo galego poucas veces tivo un momento nos últimos trinta anos de tanta convulsión interna que podemos diagnosticar en catro síntomas evidentes:
Cando explicamos desde o socialismo marxista a relación de dominación que as estruturas capitalistas exercen sobre as sociedades e como lexitímase desde toda instancia o capitaneo dos intereses privados das oligarquías económicas sobre a sociedade, a través de mecanismos de adaptación das percepcións, explicacións, valores e crenzas, estamos a falar, do facer hexemónico de dominación dunha clase social, que expande como norma universal en toda a sociedade o que a ela, e só a ela, en maior grao beneficia.
Unha das cousas que nas diversas leituras e indagacións sobre o pensamento de Gramsci sempre me fascinaron é o seu continuo ánimo e pulo co que axita inteletualmente para tomar posicionamentos arriscados que axuden a comprender as causas do sosego e adormecemento da sociedade civil e que esta sexa protagonista na conquista de novos escenários que trasladen ao presente a sociedade que se anhela.
Cando comecei a estudar textos para a elaboración do marco teórico da miña tese de doutoramento sobre a participación da sociedade civil na toma de decisións públicas descubrín escritos dunha autora bastante descoñecida para a socioloxía galega (se é que iso existe), a catedrática alemá Sabine Kebir, da que hai moi poucas traducións feitas alén do inglés e italiano; de forma sinxela pódese atopar un artigo que é a versión preliminar do capítulo III do seu libro Antonio Gramscis Zivilgesell schaft no que aborda a xénese e o contido conceptual da sociedade civil para Gramsci, adicando máis da metade do texto a aclarar a definición de Hegel e á evolución que este concepto tivo no pensamento de Marx para así dar unhas pequenas pinceladas das consideracións de Gramsci. Comento isto porque é unha fonte de coñecemento moi lúcida para comprender o que os próprios textos de Gramsci emanan.
Comezarei citando a Gramsci neste pequeno parágrafo que na antoloxía de Manuel Sacristán enuncia como emulo no título deste artigo, di así:
Nunha breve reflexión como son estas as que elaboro no meu blogue é moi pretencioso abordar o tema que me propoño, mais tentarei dar unhas pequenas pinceladas que poidan dar novas releituras aos procesos que se están a dar no país e concretamente no mundo político.
Moitas son as reflexións feitas sobre a interrelación entre o local e o mundial e a imposibilidade de dar respostas de forma desconexa entre unha e outra esfera da estrutura socioeconómica.
Como moi ben sinala Eduardo Galeano, o imperio propón dúas formas de morte, ou de fame ou de aburrimento, na política actual semella que a proposta é a mesma, ou estás morto, fora de todo escenário e de toda autonomía, ben por pertencer a un corpo inerte fofo e aburridamente típico ou ben porque te desentendes farto de tanto mamoneo. Mais, afortunadamente, non hai forza nin imperio capaz de finiquitar a vontade das persoas libres e por iso é que un pode decidir outra cousa, aínda que iso teña implicacións.
Gostaría dirixirme a vostede nun lugar que nos sexa común aos dous, un espazo de igualdade, e o único que atopo é o habitáculo da cidadanía. É certo que nese habitáculo eu non me atopo con persoas coma vostede, e de seguro, tampouco se atopa a persoas coma min; mais pode ser un bo lugar para os dous, para sentirnos cómodos e en igualdade; eu aspiro a unha cidadanía en plenitude e vostede precisa recuperala, agardo explicarme ao longo desta carta.
Raúl Asegurado-. O outro día nunha reunión de AIS “O Peto”, Carmela, a tesoureira desta organización con máis de sete décadas de experiencia no activismo social, cando estábamos a falar dunhas xornadas de formación dixo que estas deberían ir na liña de evidenciar a ditadura dos cartos na que vivimos, por iso inclúo as súas verbas no comezo desta achega, porque ten razón; a miña pretensión é axudar a enunciar os alicerces desta ditadura e até onde chega a súa fortaleza.
Raúl Asegurado-. A cultura entendida no senso gramsciano de organización persoal que axuda a un apoderamento da personalidade propia, unha conquista de superior consciencia pola cal chégase a comprender o valor histórico que un ten, a súa función na vida, os seus dereitos e os seus deberes, sitúanos de cheo na responsabilidade da administración pública de garantir a relación fluída entre o colectivo e o persoal en canto a produción, intercambio, aceso, etc… de cultura, na forma máis ampla entendida.
Raúl Asegurado-. Seattle foi a constatación de que o imperialismo, agora chamado globalización, podía ser respostado por unha cidadanía consciente dos estragos que o modelo capitalista estaba a facer en múltiples aspectos da vida planetaria…
Raúl Asegurado-. Para construírmos realidades sociais máis xustas cómpre antepor sempre o ben común aos intereses privados.
Raúl Asegurado-. A existencia dos grandes partidos do Reino de España depende dos préstamos que reciben da banca. Entón, poden estes partidos tomar medidas que arbitren de forma xusta a capacidade privada dos bancos contra a súa vontade?
Raúl Asegurado, da organización AIS “O Peto”, que propón e alenta unha economía alternativa e solidaria onde se antepón o valor da persoa por riba do capital, fala da alternativa da banca ética fronte a ese novo xeito de imperialismo ao que chaman globalización neoliberal.
Raúl Asegurado-. Os templos do capital emerxen con aparencia de doces facianas, pero son as da tiranía do sistema financeiro.
Xavier Simón
