Nado en Lyon (Francia), 16 de febreiro de 1970. Licenciado en Filoloxía Románica pola USC. Na actualidade docente de lingua francesa no CPI Pontecesures. Especialista na lírica dos trobadores románicos. Activista político e social, milita no Partido Comunista de Galicia, sendo membro do Comité Central; é igualmente membro da executiva de Esquerda Unida, onde desenvolve a responsabilidade de Secretario de Movementos Sociais; coordinador comarcal de Esquerda Unida en Compostela. É membro do Foro Galego de Inmigración e do Consello Editorial de Altermundo.
Esta nota pode valer para responder á cuestión que lle formulaba aos lectores e lectoras. O capitalismo quere armas. En perfecta consonancia co discurso do medo e securitario que se implantou desde o 11 S de 2001, os orzamentos destinados a gastos armamentísticos non deixaron de medrar de forma insultante… sobre todo se o comparamos en como ese aumento vai en detrimento das partidas sociais.
Artigo escrito a dúas mans por Alfredo Iglesias Diéguez e mais Xabier Ron, traballadores do ensino, militantes comunistas e membros do Consello Editorial de Altermundo.
CARA A UNHA XESTIÓN EMPRESARIAL DO PÚBLICO
0 A democracia, un barco no medio dun océano salvaxe e encrespado, o treboento ultraliberalismo. E diríxeno de forma organizada cara ás rochas. Sabendo que hai opcións nihilistas, queremos impedir que o barco siga ese rumbo, cómpre reparar as fugas e redireccionar a nave á espera de que sexamos quen de navegar nas augas doutro modelo produtivo. Nese impedir está o noso futuro. O problema: liberar o barco do peso que o escora cara á dereita máis extrema.
Resulta difícil escoitar os relatos en primeira persoa de anguria e desesperación da poboación grega. Emociónome e percorre o meu corpo unha sacudida que me traslada a un futuro totalmente incerto, escuro.
Inicio, con pluma cansa e de escaso vó, o exercicio da creación intertextual que algúns, cheos de escura ignorancia e orgullosa vanidade, chaman plaxio. Delibero ante as nubes de agoiro e libero as forzas para sepultar aos que sepultadores (e queira que alguén determine a orixe do intertexto).
0. “No vacilaremos en tomar las medidas oportunas para lograrlo. Nuestro primer objetivo es el déficit, el segundo es el déficit y el tercero, el déficit”, así xustificaba o ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, o maior recorte orzamentario da democracia no estado español, que se sitúa nos 27.300 millóns de euros. Sirva o mantra de Montoro para introducir as presentes liñas que falan da coartada para o recorte, o déficit e, unido a el, a débeda pública.
Todo acontecera un venres. Todo se fixo para honrar ao Deus Mercado e aos seus profetas. Son poucos, pero a súa caste domina o mundo. Entraron no xogo democrático para desvirtualo, para dominar á súa vontade á masa. E puxeron o diñeiro necesario para construir imperios mediáticos e financeiros quen de dominar os escenarios de decisión supostamente democrática.
Unha primeira advertencia: prefiro deixar o título en alemán. O título castelán, ¡Frenad el desastre del euro! (Ariel, Barcelona, 2011, tradución de Lluís Miralles de Imperial) focalízao todo ao redor da moeda única, e deixa entrever como unha certa positividade debido á necesidade de salvala.
Ás veces, as ideas precisan dun impulso lector. Eis o que me aconteceu cando lía, de forma atenta e tranquila, o recente libro de André Schiffrin, El dinero y las palabras (Península, 2011).
A descomposición reflíctese na destrutiva contradición que percibo entre dous niveis da política, a que identificarei como política do discurso, que situarei no centro do Estado, e a política dos xestos, que localizo no eido nacional-local. A contradición viría a ser algo así como que os xestos invalidan o dicurso pronunciado no centro.
Xabier Ron-. Cando os procesos revolucionarios ameazaron con estenderse por eses mundos, había que procurar unha xustificación para intervir.
Xabier Ron-. As fronteiras non son, de forma imperativa, barreiras infranqueables. As naturais, as que establecen os marcos xeográficos, son máis ben lugares para o paso, para o encontro comercial, para a aprendizaxe relacional.
Xabier Ron-. Os gobernos do planeta enteiro retorcen as liñas do sistema político en contra dos dereitos humanos.
Xabier Ron-. Zelaya non pode renunciar a instalar a cuarta urna, pois iso sería dárlles o triunfo ás oligarquías.
Xavier Ron-. Entre 1972 e 2009 a esquerda volveuse socialdemócrata aplicando reformismos que afortalaron o capitalismo.
Xavier Ron-. Temos que evitar a refundación do capitalismo construíndo desde abaixo unha nova opción política a este sistema.
Xabier Ron-. A confrontación entre ‘autóctonos’ e ‘alóctonos’ resposta a unha estratexia para agachar a crise do neoliberalismo.
Xavier Simón
Entre as condicións necesarias para chegar a unha