O próximo domingo 23 de outubro levaranse a cabo as eleccións para a Asemblea Constituínte en Tunisia, o país onde comezou a vaga de acontecementos que están mudando dramaticamente a faciana xeopolítica do Magreb e do mundo árabe. Compre observar que a consolidación dunha Tunisia democrática e multipartidista debería servir de necesaria referencia para unha rexión actualmente convulsionada.
Estas liñas recollen que é o que, desde o punto de vista do autor, debería ser a esquerda. Nelas elúdese unha discusión tan confusa como necesaria -a relativa ás virtudes e desvantaxes do termo esquerda-, á vez que se toma, en moitos sentidos, como modelo o que supón o Movemento do 15 de maio dos "indignados". Este converteuse nun referente material ao que vincular moitas ideas, e en singular a de que movementos como el son realidades plenas.
A preponderancia do voto nulo, calculado nun 45%, nas inéditas eleccións xudiciais en Bolivia realizadas o pasado domingo 15 de outubro, probablemente marcarán un novo momento político no país andino, que pode interpretarse como un táctico revés para o presidente Evo Morales.
Veño de ler un artigo dun dos lideres do sindicalismo nacionalista que ten como elemento vertebrador do mesmo algo así como 'non se nos perde nada en Madrid' a propósito da estratexia sindical a seguir no conflito do ensino.
O sistema capitalista esgotouse porque non está a funcionar para o benestar da xente, por iso é urxente pensar nunha transición de longo prazo a partir da mudanza de patróns culturais, relacións coa natureza e redefinindo as formas tecnolóxicas e organizativas de produción, intercambio e consumo.
Livre das esquerdas, o capitalismo voltou a mostrar a sua vocação anti-social. Voltou a ser urgente reconstruir as esquerdas para evitar a barbárie. Como recomeçar? Pela aceitação de algumas ideias. A defesa da democracia de alta intensidade é a grande bandeira das esquerdas.
Lembram-se da Europa resplandecente dos últimos 20 anos, do luxo das avenidas do Champs-Élysées, em Paris, ou da Knightsbridge, em Londres? Lembram-se do consumismo exagerado, dos eventos da moda em Milão, das feiras de Barcelona e da sofisticação dos carros alemães?
Do mesmo xeito que no século XIX o movemento nacional galego pasou polo provincialismo e o rexionalismo, o nacionalismo será a nomeclatura análoga para o século XX, un século no que a dialéctica centro-periferia se cirunscribía ás relacións entre nacións sen estado vs. os estados nación. No s.XXI ou se combate a globalización sendo nacional, no sentido republicano, ou non se é nada e se deixa que gobernen os mercados.
Unha das cousas que nas diversas leituras e indagacións sobre o pensamento de Gramsci sempre me fascinaron é o seu continuo ánimo e pulo co que axita inteletualmente para tomar posicionamentos arriscados que axuden a comprender as causas do sosego e adormecemento da sociedade civil e que esta sexa protagonista na conquista de novos escenários que trasladen ao presente a sociedade que se anhela.
No Estado español mentres que os ingresos ao Estado derivados da gravación ás rendas do traballo foron aumentando desde 2006 (pasando de representar 430.428 millóns de euros en 2006 a 494.431 millóns de euros en 2010), as derivadas do capital descenderon considerabelmente, pasando de 75.027 millóns de euros a 53.455 millóns de euros, e iso en gran parte, como consecuencia das baixadas de impostos, sobre todo ás rendas superiores e do Imposto de Sociedades.
O nó temático da obriña de teatro radiofónico que escribín hai anos baixo o título de O Bambán consistía nalgo que me interesa desde sempre: o derradeiro aceno dun morto, o intre máxico no que aínda permanece aceso o espírito dalguén que xa non vive.
As imaxes non deixan lugar a dúbidas. O que acontece no Reino Unido, en Londres e outras cidades, é dunha gravidade extrema. Ata o momento 5 mortos, máis de mil detidos, a gran maioría mozos varóns ,e máis da metade menores de idade, nunha onda de violencia que lembra outras dos anos '80, con incendios e saqueos indiscriminados, ira e resentimento, odio e frustración, a mans cheas.
O próximo 10 de setembro, a rede galega de crentes cristians, convidada pola Asociación Irimia, subirá ao Monte Xiabre de Vilagarcía. Será um dia de festa, reivindicaçom e oraçom. É a reuniom de moitas comunidades que umha vez ao ano, desde há já trinta e quatro, celebram umha intensa comunhom coa Natureza, e o sermos humanos, no que reconhecem o divino. Umha celebraçom onde o compartilhado, obra a milagre de converter em irmaos e irmas, a quem nom o som.
É importante non perder a perspectiva do que ocorre na Eurozona, pois a enxurrada neoliberal reproducida a través dos medios de maior difusión é tal que ás veces é difícil ver a realidade tal como é a través de tanta desinformación.
Cando comecei a estudar textos para a elaboración do marco teórico da miña tese de doutoramento sobre a participación da sociedade civil na toma de decisións públicas descubrín escritos dunha autora bastante descoñecida para a socioloxía galega (se é que iso existe), a catedrática alemá Sabine Kebir, da que hai moi poucas traducións feitas alén do inglés e italiano; de forma sinxela pódese atopar un artigo que é a versión preliminar do capítulo III do seu libro Antonio Gramscis Zivilgesell schaft no que aborda a xénese e o contido conceptual da sociedade civil para Gramsci, adicando máis da metade do texto a aclarar a definición de Hegel e á evolución que este concepto tivo no pensamento de Marx para así dar unhas pequenas pinceladas das consideracións de Gramsci. Comento isto porque é unha fonte de coñecemento moi lúcida para comprender o que os próprios textos de Gramsci emanan.
Comezarei citando a Gramsci neste pequeno parágrafo que na antoloxía de Manuel Sacristán enuncia como emulo no título deste artigo, di así:
O fantasma que assombra hoje os portugueses tem um nome: a luz no fim do túnel. Neste momento, os portugueses não podem saber se essa luz ao fim do túnel é a luz diurna do ar livre ou o farol de um comboio que corre velozmente em sua direção. Sejam de direita ou de esquerda, ou nem uma coisa nem outra, os portugueses gostariam que a luz que imaginam fosse a primeira mas temem que seja a segunda. Este é o fantasma português e domina por inteiro o sistema político.
Nom escrevo nunca sobre o meu trabalho, é como se este jeito de espir-se em público, rompesse a intimidade necessária entre a mestra e o alunado. Se o fago agora é porque, desde os oitenta, nom volvera a ver zapatos rotos nas aulas, e sinto-me chamada a denunciá-lo, falá-lo alto para que se saiba, para que se escoite. Preciso pôr os zapatos rotos em riba de todas as mesas, de todos os despachos. Se quadrar, em riba de todas as consciências…
O oxímoro do título ben podería mudar por “historia dunha derrota”, que diría o mesmo Manuel M. Barreiro ao que aludía Caetano Díaz, director deste apesarado conto, no epitafio “A sangue frío” o pasado martes 28 de xuño, xusto 75 anos despois do glorioso plebiscito que, para a nosa desgraza, nos deu o enganoso apelativo de nacionalidade histórica. Ao cabo, outra derrota. Morría Galicia Hoxe e o propio Barreiro escribía que habería que apuntalo no calendario… de derrotas. Eu teño unha enciclopedia. Coido que todos a temos.
Este texto será publicado, en versión máis completa, nun libro colectivo editado por Estaleiro Editora co gallo das II Jornadas galego-portuguesas de ediçom independente celebradas en Porto e Compostela o pasado mes de marzo.
O movemento 15 de Maio evoluciona a pasos de xigante. O que comezou como unha protesta fundamentalmente contra a ‘clase política’, pasou en poucos días a cuestionar a lexitimidade das eleccións do día 22, o proxecto europeo e mesmo o sistema capitalista.
Europa, Norte de África, Oriente Medio… De agora en diante a historia será distinta: os condenados da terra non queren seguir vivindo como antes e os ricos comezan a percibir que non poderán seguir dominando coma antes.
No moi interesante La ciudad en llamas. La vigencia del republicanismo comercial de Adam Smith, David Casassas resitúa a Smith na tradición republicana á que pertence e desmonta algúns dos tópicos máis extendidos arredor do escocés como aquel que di ver nel a un dos pais intelectuais do neoliberalismo que hoxe causa estragos en medio planeta.
A derrota de Berlusconi, na recente consulta plebiscitaria, a pesar da crecente impopularidade do primeiro ministro, trouxo dúas sorpresas. A primeira delas foi a constatación de que, superando o nivel constitucional do 50 por cento, validou a consulta, e a segunda, a derrota das decisións do goberno pola inédita maioría do 95 por cento de media, nas catro cuestións propostas. Como se sabe, hai 16 anos que non se obtiña o quórum mínimo para anular unha lei ou decisión gobernamental.
