A toma en consideración da Soberanía Alimentar podería dar resposta ás incontábeis crises dun mundo no que, de xeito totalmente irresponsábel, consumimos o que non producimos e producimos o que non consumimos. Xa está dispoñíbel o número 34 do suplemento Altermundo en pdf.

Carlos Taibo-. Poucas cuestións reflicten mellor o camiño do mundo no que nos movemos que a relativa a unhas enerxías renovábeis que están en ttodas as bocas. O sentido común máis elemental di que, como queira que asistimos ao esgotamento da maioría das materias primas enerxéticas que empregamos, é obrigado escañar nas posibilidades que ofertan fontes enerxéticas de carácter renovábel e alternativo.

Esther Vivas-. Cando os meus avós vendían ovos no Mercado Central de Sabadell, fóra na rúa, ao redor da praza, sempre había labregas. Anos máis tarde, cando os meus pais seguiron co posto, as labregas continuaban alí. Hoxe xa non están. E os meus pais tampouco venden no mercado.

A soberanía alimentar establece para a agricultura a prioridade de producir para alimentar á poboación, en lugar de producir para o comercio internacional. A UE, que se converteu no maior importador e á vez o principal exportador de produtos alimentares, debe xa que logo revisar a fundo as súas prioridades.

Gustavo Duch-. Pedro, agricultor xubilado de Villaconejos, contábanos a súa teoría alterglobalización: "Cambiar o mundo é posible, oio que dicides. Outra agricultura é posible lin nalgunhas pancartas. Ben, deixádeme que vos conte ata onde pode chegar outra agricultura diferente.

O texto de abaixo é uma tradução livre de Fernanda Silva das “20 Theses against green capitalism”, de Tadzio Mueller e Alexis Passadakis, encontrado no Nowtopia de Chris Carlsson. Alexis é membro da ATTAC Alemanha e Tadzio faz parte do coletivo editorial Turbulence. Reproduzido de Apocalipse Motorizado.

Attac Galiza-. A Unión Europea, que acaba de designar a unha comisaria para o clima, Connie Hedegaard, prepárase para volver interpretar o guión do fracaso, propondo unha redución das súas emisións do 20% de aquí ao 2020 con relación ao índice de 1990, e abandonando a proposición dunha baixa contemplada dun 30% ata que outros fagan proposicións que vaian nese sentido.

Naomi Klein-. O presidente americano estava numa posição privilegiada para liderar o mundo no que respeita às alterações climáticas e desperdiçou todas as oportunidades. Ao contrário das inúmeras notícias, o desastre de Copenhaga não foi culpa de todos. Não aconteceu por que os seres humanos são incapazes de estabelecer acordos ou são inerentemente auto-destrutivos. Também não foi apenas culpa da China nem das infelizes Nações Unidas.