X. M. Beiras-. O texto que veño de transcribir para vós non é dun sociolingüista nacionalista galego radical do século pasado. Ben podería ser, mais non. É un retrinco tirado do Retrato do colonizado, do tunesino Albert Memmi: un clásico na escorrentía do pensamento desalienador que tánto contribuíu á gomariza de procesos africanos de auto-descolonización e liberación nacional dende meiados do s. XX.

X. M. Beiras-. Con poucos días entremedias, un e outro finaron no mes de xuño do pasado ano. Prematuramente, dende o punto de mira da miña actual idade: un diles era práticamente do meu tempo, o outro dez anos máis novo ca min.

X. M. Beiras-. Socialmente, loucura e explotación de clase van de par. Non quer dicir isto que a segunda determine á primeira, senón que é un factor de xeración social dese síndrome e, sobre todo, un determinante da forma de resposta do poder -social e institucional- a esa conduta como problema.

X. M. Beiras-. Había ben tempo que non me sentía tan reconfortado no meu labor político: "Déchedesme a primeira grande alegría destes últimos dez anos" -foi o que lles dixen, o meu xeito de lles transmitir a miña ledicia polo que viña de acontecer ao longo de aquela intensa xornada de diálogo e debate sen cancelas.

X. M. Beiras-. Metérase en internet, e por ese vieiro achara programas de información na materia e conectara con asociacións que promovían e difundían na rede unha nova cultura forestal, máis racional e axeitada ás condicións do medio natural en cada caso.

X. M. Beiras-. Fora a atmosfera contaminada pola cobiza dun efémero poder. Fora a intoxicación do veleno inoculado dende tempo atrás en relacións que deberan ser fraternas. Fora a indignación represada día tras día e máis ao longo de toda a xornada, a impotencia fronte ao roubo das nosas propias mensaxes para prostituílas, o noxo perante a treizoeira conduta hipócrita dalgúns pretensos compañeiros pretensamente copartícipes de proxectos e morada na casa común.

X. M. Beiras-. Sentín anguria e melanconía. Tróuxome á memoria outro texto dun xénero ben diferente, pero igualmente aguniante: a segunda parte do Informe Lugano de Susan George.

X. M. Beiras-. O complexo "O Castro-Sargadelos" é o resultado dun insólito proceso de creación colectiva inspirado, propulsado e catalizado por Isaac Díaz Pardo e Luis Seoane. Encetouno Isaac xa hai máis de meio século. Hoxe constitúe un Patrimonio cultural da Galiza enteira.

X. M. Beiras-. O informe, moi enxoito e conciso, relataba e avaliaba, en cadanseu apartado, o desenvolvemento da xornada eleitoral, o territorio percorrido e colexios visitados polos observadores, a orgaización das mesas eleitorais, o proceso de escrutinio e reconto dos votos, e a comunicación e anuncio dos resultados.

X. M. Beiras-. Seica na beiramar do Baix Penedès chove unha vez ao ano e vai frío cada tres. Pois o domingo da consulta cadraron os dous fenómenos xuntos…

X. M. Beiras-. O movemento cívico orgaizador da consulta refugara en todas partes ter apoio institucional ningún, nen económico nen loxístico. O traballo fixérano moitos milleiros de voluntari@s por todo o país adiante…

X. M. Beiras-. No vran do 1985, portanto aínda na primeira lexislatura da recén estreada Autonomía política galega, o Parlamento de Galiza madrugou en aprobar unha lei -Lei 7/1985 de 17 de xullo- reguladora das Caixas de Aforros.

X. M. Beiras-. …no canto de encetaren unha liña tan sequer reformista, de retorno a esquemas neo-keynesiáns -por caso, na versión green new-deal propugnada polo Nobel Stiglitz e compañeiros mártires- de regulación macroeconómica da demanda e oferta globais, o sistema monetario e os mercados de capitais, no canto diso, digo, teiman no recetario ultra-liberal que fracasou clamorosamente nos tres últimos decenios.

X. M. Beiras-. A fusión implica un cambio de estado da materia; a fisión atinxe á sua estrutura nuclear. A fusión muda un corpo sólido nun fluido líquido; a fisión desintegra os seus átomos.