Nos últimos anos son numerosos os sucesos catastróficos relacionados co cambio climático: furacáns e tifóns de intensidade crecente, precipitacións extremadamente intensas e asolagamento de grandes áreas, temperaturas extremas en diferentes puntos do planeta, a fenda dos glaciares...

Neste sentido, a XV Conferencia das Nacións Unidas sobre cambio climático, que se celebrará en Copenhaguen entre o 7 e o 18 de decembro, evidencia a existencia dun consenso case universal, respecto da necesidade de reducir as emisións antropóxenas de gases de efecto invernadoiro co obxecto de evitar un perigoso cambio climático no planeta. Non obstante, non todos os mecanismos propostos para lograr ese obxectivo deben considerarse válidos; de feito, varias das propostas xurdidas no seo da propia Conferencia, como o mercado de CO2 ou a equiparación do esforzo na redución de emisións de CO2 entre países desenvolvidos e países en vías de desenvolvemento, non resolven o problema e ocultan a realidade do consumo enerxético no mundo. Efectivamente, a inutilidade do mercado de CO2 e dos sumidoiros de CO2 como mecanismos para reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro debería de ser obvia, pero o feito de que ese mecanismo sexa aceptado por moitos dos organismos que acudirán á COP 15 obríganos a reflexionar sobre quen debe asumir preferentemente o esforzo necesario para reducir as emisións.

Así, cómpre denunciar a estratexia que subxace a ese mecanismo por varias razóns: primeira, a compra do dereito a contaminar, mediante a adquisición de bonos de carbono daqueles países con menores taxas de contaminación -que non chegan a cubrir o seu cupo-, non reduce a contaminación e, xa que logo, non resolve o problema; segunda, as actividades agroindustriais e forestais relacionadas cos sumidoiros de carbono recoñecidos no marco do Protocolo de Kioto (plantacións agroindustrais, actividades madeireiras...) son causantes de moitos problemas ecolóxicos; terceira, a reticencia dos países da UE e do Grupo Paraugas (EEUU, Rusia, Xapón, Canadá...) a reducir as emisións en tanto que non as reduzan os países emerxentes (China, Brasil...), alegando que o seu esforzo sería inutil, oculta o feito de que son "os ricos os que están a queimar o planeta", como sinalaba recentemente George Monbiot en The Guardian, cos seus hábitos (iates fastuosos, avións privados, piscinas descubertas climatizadas todo o ano...) e, sobre todo, eivan a posibilidade de desenvolvemento dos países do Terceiro Mundo, pois non debemos esquecer que a construción do estado do benestar, require un gran consumo enerxético (reorganización do tecido urbano, construción de escolas e hospitais, fabricación de bens de consumo elementais...).

Así mesmo, outras propostas, certamente procedentes da periferia da Conferencia, como as que propoñen desenvolver a enerxía nuclear e os biocombustibles ou a xeoenxeñería, son tan perigosas como a propia emisión de gases de efecto invernadoiro, como veremos a vindeira semana.