Manoel Santos-. Coa razón como bandeira, parece existir un consenso cidadá na percepción de que os gobernos, presos dos -ou aliados cos- poderes financeiros nos están a roubar diante dos nosos fociños.

Con toda a que está a caer, os días 26 e 27 reunirase novamente o G-20 en Toronto (Canadá), para probabelmente seguir a lexitimar os golpes de Estado encubertos do FMI e proseguir desprezando a Asemblea Xeral das Nacións Unidas, que non tose nin moxe nesta barbarie. Entre as cuestións a tratar, está a proposta do Consello Europeo de establecer unha taxa ás transaccións financeiras -de entre o 0,01% e o 0,05%- que rescata a idea que tivera o economista James Tobin en 1972, esquecida durante anos e avalada agora por un informe da Fundación Ideas dirixido polo Nobel de Economía Joseph Stiglitz e algún iluminado máis.

Esquecida? Non tanto. A Taxa Tobin é unha reclamación do movemento altermundista cando menos dende que Ignacio Ramonet, entón director de Le Monde Diplomatique, escribira en 1997 un soado editorial titulado Desarmar os mercados financeiros, no que tamén chamaba á creación dunha Asociación por unha Taxa Tobin de Axuda ao Cidadán, ou sexa, a ATTAC que despois mudou a Asociación por unha Taxa ás Transaccións financeiras para Axuda ao Cidadán.

No entanto, existen diferenzas moi significativas entre a Tobin altermundista e a Tobin á que agora apela o Consello Europeo. A propugnada por ATTAC, amais de ser máis elevada -entre 0,1% e 0,5%, o que en calquera caso suporía, por exemplo para o Estado español, unha cantidade maior que o plan de axustamento do Goberno- era basicamente unha taxa de control e, sobre todo, de solidariedade, pois o recadado sería destinado ao desenvolvemento dos máis pobres, especialmente dos países do Sur. Outra cousa sería controlar de que tipo de desenvolvemento falamos, para que no Sur non cometan ou reproduzan os nosos erros.

Pola contra, o que agora nos venden como a grande idea da UE, como unha decisión histórica dunha Europa que "recupera o pulso" (editorial de El País) vai orientada a crear un fondo de rescate para os bancos privados "demasiado grandes para caer". Esta é, de feito, a proposta do FMI nun estudo encomendado polo G-20. Alguén pode afirmar que unha Taxa Tobin nestes termos non vaia producir unha especie de legalización ou amparo da especulación?