Autor/a

Profesor de Ciencia Política da Universidade Autónoma de Madrid. Membro do Consello Editorial de Altermundo

banner_consello_peq

Consello Editorial

X. M. Beiras
Marga Tojo
Xavier Simón
Lupe Ces

Xabier Macías
Alfredo I. Diéguez
Cândido Gryzbowski
Rebeca Fernández

David Rodríguez

Miguel A. Fernán Vello
Ana Miranda

Xoán Hermida

Manuel Casal
Antom Fente
Imanol Dorca

Xabier Ron
Tone
Roberto Mansilla

Carme Carballo
Raúl Asegurado
Xoán R. Doldán
Manoel Santos

Categorías

Despois do 15O
Despois do 15O

Xulgar a vitalidade dun movemento social sobre a base do número de manifestantes que consegue sacar á rúa foi sempre tarefa delicada. Aínda con todas as cautelas, o saíu airoso, con todo, dunha convocatoria, a realizada entre nós o 15 de outubro, que moitos agoreiros anunciaban ía ser un sonoro fracaso. O retroceso imparábel que tantos atribuían ao movemento non se viu confirmado. Aquel parece saír fortalecido, así a todo, para facer fronte aos envites que se anuncian.

En realidade, e ao meu entender, non había razóns sólidas para o desalento. O movemento mantivo nos últimos meses unha presenza e unha vitalidade nada despreciábeis. Na maioría dos lugares, polo momento, a descentralización que guiou o despregamento das asembleas de barrio foi un éxito razoábel: aínda cando non faltaron os problemas de coordinación, permitiu reducir o risco de burocratización e debuxou un escenario pouco propicio para os intentos de control desde o exterior. As asembleas de barrio, revitalizadas nestes días, configuran, en calquera caso, plataformas moi interesantes a efectos de lanzar a acción futura. Nun terreo próximo, en suma, as universidades empezaron a espertar e apréciase unha lenta incorporación de adolescentes ao 15M.

Tan importante como todo o anterior foino a progresiva, afortunada e seica inevitábel radicalización do discurso do movemento. Moitos dos mozos indignados abandonaron a contestación da epiderme materializada na corrupción e a precariedade para apuntar ao núcleo do capitalismo. Así as cousas, acrecentáronse as posibilidades de que o 15M convértase en plenitude no que moitos acariñamos: un movemento asembleario eautoxestionario  que en todas as ordes plante cara ao capitalismo desde perspectivas antipatriarcais, antiprodutivistas e internacionalistas. Abonda con botar unha ollada aos cartaces e consignas que acompañaron ás manifestacións do 15 de outubro para decatarse de que moitas xentes están a asumir de xeito espontáneo un programa desa natureza.

Para que nada falte, e en fin, o movemento está achegando incipientemente unha nova identidade. Moitos dos mestres de secundaria que acoden ás asembleas convocadas polos sindicatos maioritarios inclináronse por presentarse como membros do 15M, algo que remite -parece- a un desexo de identificarse con algo afortunadamente distinto do que padecemos durante demasiados anos. En paralelo son moitas as xentes que empezaron a descubrir que poden facer cousas que hai uns meses eran literalmente impensábeis.

Deixemos esta somera enunciación de virtudes para mencionar algunhas eivas. Unha das máis perentorias é a proximidade das eleccións do 20 de novembro, que configuran un reto delicado para o movemento. Aínda que é verdade que ofertan, como aconteceu en maio, unha oportunidade de ouro para expor un horizonte de contestación aberto da orde que se nos impón, tamén poden ser estímulo para a manifestación de agudas divisións internas. Iso é así ata o punto de que o máis sensato sería pedir que non coloquemos o 15M no disparadeiro de asumir posicións precisas, sexan cales sexan estas, en relación coas eleccións, non vaia ser que as divisións mencionadas, e con elas as confrontacións persoais, gañen terreo.

Isto á marxe, o movemento arrastra carencias importantes. A máis rechamante é a súa precaria presenza no mundo do traballo -a convocatoria dunha folga xeral podería resolver algúns dos problemas respecto diso-, que ten, por certo, un reflexo notábel na escasa presenza de inmigrantes nas filas do 15M. Pero hai que referirse tamén á evidente condición urbana do movemento ou, o que é mesmo, á súa moi precaria penetración nun mundo, o rural, que por lóxica ten moito que ver coas querenzas de quen reivindicamos a , a autoxestión e un estilo de vida diferente do que se nos impón.

O balance destas horas ten que pecharse cunha consideración do que supuxo a mobilización internacional articulada o 15 de outubro. Admitamos que non é sinxelo extraer conclusións firmes respecto diso. Aínda que moitas manifestacións foron multitudinarias, queda por determinar se remiten a referentes e proxectos razoabelmente similares ou, pola contra, reflicten sen máis unha vaga onda de contestación ante fenómenos máis ou menos uniformes. Sexa como for, e sendo certo que esas manifestacións configuran un activo suxestivo, non parece que as redes de coordinación entre os movementos dos diferentes países estean plenamente afinadas. Moitos dirán, de calquera xeito, que o prioritario en momentos como este é afianzar o que non é máis próximo, con máis motivo que o que se nos vén enriba resulta preocupante por moitos conceptos. O único que ao efecto podemos sinalar sen marxe para a dúbida é que co 15M non vai acontecer o que ocorreu no pasado con moitas das iniciativas antecesoras: que os nosos gobernantes acepten unha parte significativa das demandas que expomos. Todo invita a concluír, así a todo, que se manterán nos seus trece de obedecer sumisamente ás imposicións do capital. Agasallo que nos fan.

La Directa (nº246, 19 de outubro de 2011)
Share
 
Courte en longue robe avant, remplissage en couches blanc voile de dentelle, et noir arc taille exagérée entrent en collision les uns avec les autres un nouveau sens de la beauté. Robe De Mariée Ce ne regarde pas des combinaisons particulièrement familières? Anpassade festklänningar webbutik, skräddarsydd för billigt. Style är också särskilt hög. Jag hoppas du gillar, vi tar en titt på de nya 2016 festklänningar festklänningar men också en antydan av modeller bär spets festklänningar känsla Balklänning Robe De Mariée Robe De Mariée Balklänning