Un ano despois, o espírito do 15M segue vivo. Parece evidente que ten que ser así. A situación económica non mellorou, senón que vai a peor. O marco político democrático, co recorte de dereitos e liberdades democráticas dos que teoricamente gozabamos está en fase terminal…Asemade , introducíronnos o medo, que é o mellor xeito de previr protestas, revoltas ou revolucións.

Temos medo a que nos boten de casa se non pagamos a hipoteca ou o aluguer -cando segundo a Constitución temos dereito a unha vivenda digna-, temos medo a que nos boten do traballo se enfermamos, a que nos reduzan o soldo arbitrariamente ou nosmuden  a xornada laboral sen consultarnos sobre a nosa vida persoal -cando segundo a Constitución temos dereito a un traballo digno-, temos medo a saír á rúa a protestar ou a organizar unha manifestación porque sabemos que a policía pode pór a nosa foto en internet, ou nos pode acusar de ser demasiado nonviolentos -cando segundo a Constitución temos dereito a manifestarnos, dignamente e sen violencia.

Perante o comprensíbel medo da xente normal e corrente non nos queda outra opción que indignarnos, para recuperar a dignidade que nos están a quitar, paseniñamente, decreto a decreto. Nunca en tan pouco tempose tomaron neste país tantas decisións políticas, económicas e sociais antidemocráticas. Porque a democracia non é só votar cada catro anos. A democracia é que todas as persoas vivamos con dignidade, traballemos con dignidade, nos manifestemos con dignidade? Por iso é máis necesaria ca nunca a loita do 15M, que un ano despois demostrou que segue estando aí, canalizando a carraxe, a ira e o enfado contra políticos e banqueiros. Grazas ao 15M seguimos amosando a nosa indignación, por moito que teimen en facernos pensar que somos inferiories, que somos indignos de vivir como eles. Sen medo.

Tirado de Diario dun Altermundista