Autor/a

Alejandro Nadal Egea é un economista mexicano, doutor en Economía pola Universidade de París X, actualmente profesor e investigador de economía no 'Centro de Estudos Económicos do Colexio de México'; membro do Consello Editorial de SinPermiso.

banner_consello_peq

Categorías

Río+20: submisión ao poder financeiro
Río+20: submisión ao poder financeiro

A Conferencia de Nacións Unidas sobre Desenvolvemento Sustentable (CNSD), mellor coñecida como Río+20, veu e marchou. Puido ser un acto importante. En lugar diso, estableceu un novo estándar en como facerse irrelevante. A receita é sinxela: pretenda vostede que nunca oíu falar da crise global.

O documento final da UNCSD non menciona nin unha soa vez a crise económica e financeira global. Pouco importa que a crise xa mudou na Segunda Gran Depresión. Dalgún xeito, os funcionarios do Programa de Nacións Unidas sobre Medio Ambiente (PNUMA) consideraron que ese tema non era relevante nunha conferencia sobre sustentabilidade.

O PNUMA buscou sacar adiante a súa iniciativa sobre a economía verde. No informe presentado en Río defíneselle como unha economía na que aumenta o benestar, diminúe a pobreza e mellora o medio ambiente. Trataríase dunha economía socialmente incluínte, con baixas emisións de gases invernadoiro e gran eficiencia no uso e manexo de recursos.

Para transitar cara a unha economía verde necesítase investir o 2 por cento do PIB mundial (anualmente entre 2010-2050) en 10 sectores crave. É unha cantidade importante. Onde se poden atopar eses recursos? O PNUMA responde sen rubor: no sector financeiro. Segundo esta axencia o sector financeiro ten á súa disposición unha morea de recursos e cada vez está máis interesado nunha carteira de investimentos que minimiza o custo ambiental e social, ao mesmo tempo que capitaliza con tecnoloxías verdes.

A amizade do PNUMA co sector financeiro confírmase cando se mencionan os mercados e instrumentos que agora estarían ao lado da xustiza e a saúde ambiental: bonos verdes, bonos de carbono, REDD, e activos de propiedade verde, etc. Aí está: a financiarización da natureza. Nunca se lles ocorreu aos funcionarios do PNUMA que o desenvolvemento destes mercados novos provén da procura de espazos de rendibilidade nun mundo no que a economía real permanece estancada.

O PNUMA en Río buscou tapar o sol cun dedo. Quixo ignorar o feito de que o sector financeiro é o epicentro da crise global. O colapso da economía mundial mantense en boa parte porque a opacidade das operacións financeiras acelerou o contaxio ao principio e agora impide reactivar o mercado interbancario.

Ten razón o PNUMA: o sector financeiro medrou moito nos últimos vinte anos. Pero non se lles ocorre que iso é precisamente un signo da patoloxía da economía global? O estancamento dos salarios desde hai tres décadas explica o crecente endebedamento das familias. A demanda agregada estivo impulsada polo endebedamento e iso, á súa vez, explica como levou a cabo un proceso de redistribución da riqueza dos máis pobres aos máis ricos. Instrumentos como os cartóns de crédito, os préstamos para estudantes ou para automóbiles foron verdadeiras aspiradoras para succionar recursos dos fogares e levalos aos bancos.

Un dos factores que explica a expansión do sector financeiro é a súa inclinación a introducir innovacións que fixeron as operacións do sector máis opacas, disfrazaron riscos, aumentaron a propensión á volatilidade e incrementaron os niveis de apalancamento. A bursatilización converteu a moitas operacións en zona vedada para os reguladores e axencias de supervisión. A autorregulación só proporcionou a ilusión de que se estaba a facer algo para frear abusos.

Un punto fundamental que o PNUMA non pode entender: unha proporción significativa da morea de recursos en mans do sector financeiro é riqueza contábel. Provén dun típico proceso de inflación de activos, ou se se prefire, dunha burbulla. A crise é a forma na que se destrúe ese patrimonio que só existe na contabilidade. Para analistas como Nouriel Roubini ou Dean Baker, ao proceso deflacionario aínda lle falta moito para completar a súa tarefa.

É máis, unha parte deses recursos financeiros proveñen das operacións de creación monetaria dos bancos. Por exemplo, cos seus préstamos os bancos da Unión Europea crearon billóns (casteláns) de euros da nada, ou como din, ex nihilo. E só unha fracción minúscula deses créditos estivo apoiada por depósitos. O globo xigante aínda está a desinflarse.

O PNUMA debería estudar con seriedade a relación entre os sectores financeiro e real da economía. As canles de transmisión entre estes sectores son críticos para o mantemento da estabilidade macroeconómica. Nos nosos tempos as operacións no sector financeiro propagaron e amplificaron a turbulencia e puxeron de xeonllos á economía real. Carallo, até unha organización tan conservadora como o Comité de supervisión de bancos de Basilea (dependente do Banco de pagos internacionais) se preocupa por estes temas. Por que os funcionarios do PNUMA non poden facer o mesmo?

Share
 
Courte en longue robe avant, remplissage en couches blanc voile de dentelle, et noir arc taille exagérée entrent en collision les uns avec les autres un nouveau sens de la beauté. Robe De Mariée Ce ne regarde pas des combinaisons particulièrement familières? Anpassade festklänningar webbutik, skräddarsydd för billigt. Style är också särskilt hög. Jag hoppas du gillar, vi tar en titt på de nya 2016 festklänningar festklänningar men också en antydan av modeller bär spets festklänningar känsla Balklänning Robe De Mariée Robe De Mariée Balklänning