Roberto Mansilla-. Dende o exterior, a Primavera árabe certificou o fracaso occidental á hora de identificar unha relación fluída cun mundo árabe que demanda a súa lexítima modernización política e cultural.
Roberto Mansilla-. Dende o exterior, a Primavera árabe certificou o fracaso occidental á hora de identificar unha relación fluída cun mundo árabe que demanda a súa lexítima modernización política e cultural.
Igadi-. Como unha auténtica “revolución política” na dinámica de cambios derivada da “Primavera árabe”, o ascenso ao poder dos partidos islamitas no Magreb confirma un novo escenario, principalmente tralas súas recentes vitorias electorais en Tunisia e Marrocos…
Roberto Mansilla-. A escasa atención informativa e política cara as transicións en Tunisia e Exipto contrastan coa preponderancia outorgada polos medios de comunicación ao conflito libio
Xoán Hermida-. A caída de Gadaffi debe marcar o inicio da caída doutros satrapas da rexión e que o movemento de fichas de domino recupere o seu dinamismo inicial. A OTAN debería abandonar Libia con urxencia e deixar que sexan os libios e as libias que constrúan o seu futuro.
Xoán Hermida-. Desde o inicio das revolucións democráticas árabes, e tras uns primeiros momentos de confusión, e visto que as campañas de descrédito non facían o efecto desexado, acharon a solución: deixar que a onda pase e que baixe a marea da indignación.
Marco Aurélio Weissheimer-. Diante desse conjunto de problemas e da crise das representações políticas tradicionais, as ruas voltaram a ser um espaço de manifestação e debate público. Novo especial da Agência brasileira Carta Maior.
Esther Vivas e Josep Maria Antentas-. A “rebelión dos indignados” no Estado español é a punta do iceberg dun malestar social acumulado que empeza a se transformar en mobilización. Unha primeira sacudida social cara a unha previsíbel nova onda de mobilizacións.
Gustave Massiah-. Como xa acontecera en América Latina, as revolucións nacionais estendéronse a escala rexional produto da converxencia de movementos sociais de todo o Magreb-Mashreq. As revolucións árabes, máis aló das súas diferentes denominacións, xa nos ensinaron moito.
Roberto Mansilla-. Compre observar con atención os resortes que se traducen do recen constituído acordo político entre os movementos palestinos Hamas e Al Fatah para alcanzar un goberno de unidade nacional, de cara á previsible proclamación dun Estado palestino para setembro próximo.
Walden Bello-. O imaxinario político estreitouse cando se baleirou a democracia do seu carácter directo e inmediato e paso a ser dominada pola competencia das elites, e ao mostrarse incapaz de desprenderse da súa asociación coas reformas de mercado radicais xeradoras de pobreza.
Moustapha Barghouti analisa repercussões da revolta árabe nos territórios ocupados e aposta: “vivemos início de algo maior, cujo tempo chegou”.
Manoel Santos-. Os queixumes xerados pola feble reacción da Unión Europea perante as mobilizacións populares do mundo árabe responden máis a un desexo de quen soña unha Europa dos pobos e das persoas que a unha lectura acaída da realidade.
Ignacio Ramonet-. Cales son as causas do furacán de liberdade que, dende Marrocos a Bahrein, pasando por Tunisia, Libia e Exipto, sopra no mundo árabe? Por que eses desexos simultáneos de democracia precisamente neste intre?
Raúl Zibechi-. As revoltas da fame que sacoden o mundo árabe poderían ser as primeiras ondas do gran tsunami social que se está a xerar nas profundidades da maior parte dos pobos máis pobres do planeta.