Autor/a

Profesor de Ciencia Política da Universidade Autónoma de Madrid. Membro do Consello Editorial de Altermundo

banner_consello_peq

Consello Editorial

X. M. Beiras
Marga Tojo
Xavier Simón
Lupe Ces

Xabier Macías
Alfredo I. Diéguez
Cândido Gryzbowski
Rebeca Fernández

David Rodríguez

Miguel A. Fernán Vello
Ana Miranda

Xoán Hermida

Manuel Casal
Antom Fente
Imanol Dorca

Xabier Ron
Tone
Roberto Mansilla

Carme Carballo
Raúl Asegurado
Xoán R. Doldán
Manoel Santos

Categorías

Taibo: “Que tiñamos o 14 de maio, de que podías presumir?”
Taibo: “Que tiñamos o 14 de maio, de que podías presumir?”

Entrevista de Diego Cobo (Periodismo Humano) a Carlos Taibo, catedrático de Ciencias Políticas e autor do libro "O en sesenta preguntas". "A esquerda tradicional non entende o que é un movemento asembleario".

Taibo participou nas xornadas "Outras Miradas, Outras Alternativas", que se enmarcan na Semana contra a Pobreza, organizada pola Coordinadora de ONGD de Cantabria e a Universidade de Cantabria. Carlos Taibo é unha das voces que amplifica o movemento 15M. Catedrático de ciencias políticas, analiza no seu último libro, "O 15 M en sesenta preguntas", as características dun movemento que nos seus cinco meses de vida conseguiu varios éxitos. Para Taibo, as dúas columnas que sosteñen toda a arquitectura do 15M son os movementos sociais críticos e os mozos e mozas indignados e indignadas. Os primeiros son os históricos da esquerda non oficial; os segundos, novos ultrapreparados sen demasiadas oportunidades á vista. A esas dúas "almas", como el as define, podería sumarse unha terceira que daría un impulso e expandiría as demandas: a clase traballadora. Unha clase media empobrecida cuxas condiciones de vida vense degradadas.

Taibo mantén un discurso moi crítico coa esquerda tradicional e ondea con orgullo conceptos como "anticapitalismo", "antiglobalización" ou "", pero a súa condición de profesor, admite, non lle pon nunha posición superior. Ao contrario, identifícase cos movementos de esquerda críticos e participa activamente nas comisións do seu barrio.

Este sábado 15 celébranse manifestacións en máis de 50 países. Periodismohumano entrevístalle.

Periodismohumano. Detrás do 15 M hai un traballo de moitos anos dos movementos sociais críticos e varios antecedentes, como as manifestacións da guerra de Iraq ou o Prestige. Tardou moito tempo en xurdir?

Carlos Taibo. Si, até o punto de que moitos pensabamos que non íaacontecer  algo parecido. Se as agresións ían a máis e non había unha resposta popular perceptíbel, iso quería dicir que faltaban as bases para organizar algo distinto. Pero as características deste tipo de movementos é algo que coñecemos moi mal: cando nun determinado momento reúnense determinados factores resulta que por detrás daquilo que non parecía que existise, si que existía unha vontade de cuestionar as cousas. Pero tamén é verdade que alguén dirá que iso vese contrarrestado agora porque foi máis forte que noutros países. Chegou despois, si, pero quizá exhibiu e exhibe maior forza. A min séguemea sorprender  o interese que suscita no estranxeiro, até o punto de que aquí non lle damos tanta importancia.

P. Unha das críticas ao éxito do movemento é que non convoca a tantas persoas como outras causas?

C.T. As manifestacións que vin foron gloriosas en número, con toda a prudencia de empregar o número de manifestantes como un baremo sobre a realidade. En Madrid, a manifestación en contra da reforma constitucional convocada polos dous principais sindicatos e Esquerda Unida reuniu a 4.000 persoas. Esas son bastantes menos que o que reúne o 15M. Existe un cambio obxectivo.

P. Máis aló da preocupación electoral, cre que a clase política dáse por aludida coas demandas do movemento?

C.T. Eu penso que si. Pero creo que a actitude dos integrantes do 15M non é modificar a conduta dos políticos aínda que poida parecer o contrario: é asumir a creación dun espazo distinto onde se artellen unhas regras de xogo diferentes. Se os políticos modificasen a súa conduta sería unha vantaxe sobrevinda. Un colega catalán estudou as demandas da patronal catalá e o resultado foi que despois do 15M suavizáronse. A un movemento de catro meses non se lle pode pedir grande éxito porque non desenvolveu todas as súas potencialidades.

P. Soubo o movemento sacudirse as etiquetas e intentos de adhesión de forzas políticas?

C.T. Si, e non só iso. É o que chamo "vivificación do termómetro social" destes mozos indignados o que produciu comportamentos interesantes e intelixentes. O exemplo que poño é a reforma da lei electoral. Se me preguntas pola lei, direi que non me interesa porque non voto; pero se me preguntas que se é inxusta, direi que si. E se alguén me pide o apoio, dareillo, pero a cambio de que esa persoa se implique en xerar eses espazos de autonomía. Non hai motivos para pensar que quen está a favor de reformar a lei electoral está en contra deses espazos de autonomía de movementos sociais críticos. Ese equilibrio de saber darlle algo ao outro a cambio de que o outro che dea, é algo que se está a facer moi ben no 15M. E ten que ver máis cos indignados que cos movementos sociais críticos, que arrastran certos pousos e algo de "carraxe". Ademais, moitos movementos contestatarios desaparecen cando unha parte das súas demandas son aceptadas polas institucións.

P. Que se dan as dúas "almas" do movemento mutuamente?

C.T As dúas partes achéganse algo. Os movementos sociais críticos atraeron a mozos indignados e os "radicalizaron". Á outra alma, que son eses movementos sociais críticos, faltáballes un traballo importante de comprensión que os mozos estanlles empezando a achegar. Cando na miña universidade convócase unha asemblea constituínte do 15M, menos mal que aparecen doce alumnos na xuntanza preparatoria xa que os maiores temos un talento moi limitado para convocar esa asemblea. E con todo os mozos teñen a cabeza ben amoblada e experiencia práctica moitas veces en mobilización e organización. Complementa unha cousa coa outra, todo iso nun bo ambiente.

P. Pero tamén hai pequenos grupos da esquerda radicais con mensaxes moi sectoriais.

C.T. Non descarto que poida acontecer nalgún caso. Pero creo que en xeral non foi así. Cando eu falo dos movementos sociais alternativos, estou pensando en parte da esquerda que realizou un exercicio continuo de autocrítica, non é o discurso panfletario da esquerda tradicional. É o discurso da esquerda alternativa, o da asemblea de base, da autoxestión. Aínda que isto non cancela o risco de manifestación de mensaxes de exabruptos que botan atrás a calquera, o panfleto está sempre aí. Eu vincúlome con ese mundo, e cando me atopo nun auditorio, poden estar de acordo ou non co que digo, pero nunca dirán que eu son un panfleto. Dirán: "Aí hai un proceso de pensamento, pódese discutir". Pero non creo que bote a xente do auditorio pola radicalidade dos meus pensamentos. E creo que menos vai suceder no futuro, cando as mensaxes radicais van ter mais cabida.

P. Os medios de comunicación máis progresistas apoiaron o movemento, con todo vostede é moi crítico con eles. Por que?

C.T. O problema é que algún xornal supostamente de esquerdas ten unha dirección incapaz de ver máis aló dos circuítos institucionais. Ademais, a súa interpretación é que o movemento é moito mais moderado. Refírome ao orgánico, non a algún articulista. A esquerda tradicional non entende o que é un movemento asembleario. Ten unha incapacidade biolóxica para comprender isto ou para darlle un sentido que sexa o que a xente que está na rúa perciba como tal. O 15M colleunos desprevidos.

P. En xeral, os medios de dereitas intentaron ridiculizar o 15M desde o principiou. Por que?

C.T. Hai que entender que a relación deses medios ten algún fundamento. E o movemento contesta a moitos deses fundamentos da cultura oficial pseudemocrática. Aí hai un mecanismo biolóxico de repulsa das xentes da orde. O movemento busca unha mudanza por parte dunha formación moi tranquila. Dicimos que a clase política non nos representa. E dicir, iso non significa que non representan aos demais. Eu digo que a min non me representan. Entendo que nos estamentos de poder isto suscite controversia porque non é cuestionar un ou outro elemento das políticas, senón ao sistema.

P. A súa aposta polo futuro do movemento é que se consolide unha forza social, é tamén ese o seu prognóstico?

C.T. Non sei. A miña tese é que na maioría dos lugares a fusión entre esas dúas almas realizouse moi ben e o que queda do movemento é un fermento razoábel dese movemento asembleario, autoxestionado e anticapitalista. Pero, cal é o influxo real desta nova realidade que emerxe? Non sei. Imos asistir a un endurecemento das políticas oficiais e o caldo de cultivo para que iso xermole vai ser maior.

P. Con todo, viuse que cando a policía interveu, o movemento atraeu a máis persoas?

C.T. É un tema interesante. No pasado, a represión exercida sobre os movementos provocaba temor e retirada. Agora acontece o contrario.

P. Un dos logros do movemento foi un cambio de percepción xeneralizada. É un paso evolutivo da sociedade?

C.T. Eu utilizo as palabras de epiderme e de fondo. En orixe, a maioría dos mozos indignados cuestionaban a epiderme: a corrupción e a precariedade; pero hoxe a maioría saben que hai algo máis en todas as dimensións. Só se fala da crise financeira, das axudas dos bancos. Pero detrás hai un fenómeno inquedante de esgotamento de recursos materiais, de explotación laboral, de agresións ambientais… Isto significa que a cabeza da maior parte da xente emprazouse a este terreo de xeito moi tranquilo, moi fluído, de que hai que cuestionar o fondo, non a superficie.

P. Desde o pasado 15 de maio as políticas e a inestabilidade financeira tiveron máis presenza. Como lle dis a un mozo hoxe que as súas demandas poden materializarse?

C.T. Manexo o concepto de integración en espazos de autonomía, que implica que non se debe de deixar en mans doutros as solucións aos seus problemas; implica a creación de grupos de consumo, que a xente nas cidades procure establecer un vinculo coa contorna rural, sorteando así as redes de distribución; implica, por exemplo, que cando haxa un concurso para conceder a xestión dunha cafetaría nunha facultade, no canto de que se presenten os grupos habituais de hostalería, os estudantes pensen se non poden ser eles; e implica que no canto de acudir a unha editorial do sistema coas regras do xogo, ti poidas crear a túa propia editorial. Isto creo que esta na cabeza de moita xente.

P. A mudanza é completa?

C.T. Pero iso é no que estamos. O que non podo dicir é que vai xurdir axiña . O outro día, nunha comisión do meu barrio creouse unha comisión de apoio mutuo. Hai estudos que demostran que as sociedades de animais progresan da man da cooperacion e da solidariedade e non da competición. O termo de "apoio mutuo" é de xente que doa o seu tempo ou os seus bens, e que debuxa unha actitude moi distinta da lóxica mercantil imperante, até dos discursos da esquerda benpensantes. Non está en mans doutros a resolución dos problemas, senón que nós resolvemos os problemas. Non creo que haxa ninguén visibelmente hostil ás propostas do 15M. É difícil, témolo claro, pero a miña visión libertaria é que nós formamos parte do sistema que queremos mudar. Temos que liberarnos deses códigos. Cando oio voces pesimistas sobre o 15M, eu pregúntolles "que tiñamos o 14 de maio, de que podías presumir?". Hai cousas que agora se fan, como evitar desafiuzamentos, que antes eran impensábeis.

Share
 
Courte en longue robe avant, remplissage en couches blanc voile de dentelle, et noir arc taille exagérée entrent en collision les uns avec les autres un nouveau sens de la beauté. Robe De Mariée Ce ne regarde pas des combinaisons particulièrement familières? Anpassade festklänningar webbutik, skräddarsydd för billigt. Style är också särskilt hög. Jag hoppas du gillar, vi tar en titt på de nya 2016 festklänningar festklänningar men också en antydan av modeller bär spets festklänningar känsla Balklänning Robe De Mariée Robe De Mariée Balklänning